Mendebaldeko kazetaritzaren helburua "neutraltasuna" mantentzea da, baina hori iruzurra da (Michel Collon)
Header

Author Archives: Zentik

About Zentik

Gu Iban Iza eta Nagore Vega gara. Biak kazetaritzan lizentziatu ginen eta kazetari gisa lan egiten dugu gaur egun. Kazetaritzaren munduarekiko jakinmin handia izan dugu beti, baina egun, batez ere, bada asko kezkatzen gaituen joera bat: informaziorako tresna baino, desinformaziorako tresna direla hedabideak, gero eta gehiago.

Sare sozialak prentsan erabiltzeko proposamenak

Otsaila 23rd, 2012 | Posted by Zentik in Uncategorized - (0 Comments)

The New York Times-eko social media editore Liz Heronek honako proposamenak egin ditu sare sozialak erabiliz irakurleak kateatzeko:

1-Irakurleek albiste baten gaineko baieztapena eskatu dezaketen hashtag bat promozionatzea.

2-Tuitak argitaratzea webgunean.

3-Liveblog plantilla modernizatu eta bigarren pantailan bihurtu.

4-Liveblogei buruzko livebloga sortu.

5-Hashtagaren zientzia esperimentatzea. Egunkariak hashtag aproposena aukeratu behar du gai bakoitzerako.

6-Kazetariak animatu Facebook-era harpidetzeko botoia erabiltzera.

7-Hangout-ak antolatu. Google+ sarean pixkanaka sartu, irakurleek gonbidatu ezberdinei galderak egiteko aukera izan dezaten.

Sagardoa eta vodka

Otsaila 16th, 2012 | Posted by Zentik in Hausnarketak - (5 Comments)

Urtzi Urkizu

2011ko uda amaitzen ari zela, sare sozialen gainean zerbait egin behar nuenaren bultzada sentitu nuen. Gaiaz euskarazko informazio eta testu gutxi zegoela jabetu eta gaiari nola heldu pentsatzen aritu nintzen. Unibertsitatera jotzea ere pasa zitzaidan burutik. Baina hara non, Berriako Komunikazio orrian elkarrizketa sorta bat aproposa izan zitekeela deliberatu nuen. Martxelo Otamendirengana jo nuen eta berehala eman zidan baiezkoa. Elkarrizketa kopuruari zenbaki jakinik ez jartzeko komentatu zidan, eta zuzendariari hori eskertu beharrean nago.

Sare sozialetan euskaraz ari diren pertsonak eta gaiaz euren ikuspuntua eman zezaketenak joan nintzen zerrendan jartzen. Halaber, komunikabideetan sare sozialek duten eraginaz hausnarketak plazaratu nahi nituen. Eta komunikazioaren alor ezberdinak tratatzen joan nintzen. Hezkuntzak duen garrantziari helduz, unibertsitateko bi irakasle, AEK-ko irakasle bat eta ikastola bateko irakaslea elkarrizketatu ditut sortarako. Izan ere, ikasle eta irakasleen artean ere garrantzia hartzen ari den gaia dugu sare sozialena. Belaunaldi berriei begiratzea gakoa da.

Ia lau hilabetez astero elkarrizketa bat egin ondotik (Gabonetako bi astetako atsedenaldiarekin) eman diogu amaiera elkarrizketa sortari. Baina aurrera begira, gaiaren inguruan sakontzeko gogoz gaude. Eta Nagore Vegak emandako aukerari esker, blog honetan saiatuko gara etorkizunean sare sozialak eta komunikabideen gaineko informazio, analisi eta iritzi gehiago ekartzen.

Aldaketa garaian gaude
Hilabeteotan jasotako iritzi mamitsuei helduz, Patxi Gaztelumendik esandakoa nabaria da: “Igorle eta hartzaile eredu bakarrak porrot egin du”. Lehen enpresa handiak baino ez ziren igorle. Orain, herritar guztiak izan daitezke igorle. Baina horrek ez du esan nahi kazetariak eta komunikabideak desagertu behar direnik. Euskarazko komunikabideetan argitaratzen diren edukirik gabe ez nuke nahi sare sozialik. Egoera ekonomikoak eta testuinguruak eman dezake kezkarako motiboa, Juan Kruz Lakastak esaten duen moduan: ” Panorama kezkagarri baten aitzinean gaude, eta panorama mediatikoaren aniztasunaren txikitzea etor daiteke”. Eta hori gerta ez dadin, formulak bilatu beharko dira. Formulak asmatu, probatu eta bestetik elkarlana sustatu. Kinka larrian dauden Nafarroako euskarazko komunikabideak eta elkarteak azken aldian errepikatzen ari dira elkarrekin bultza egitearen beharraz.
Eta horrekin ez dut inolaz ere iradoki nahi sare sozialak direnik panorama mediatikoaren aniztasuna txikituko dutenak. Baizik eta sare sozialen indarra erabili behar dugula euskaraz ari garenok elkarrekin gauzak egiteko. Edukiak eta kontaketak partekatu, elkarrizketekin jarraitu… Eta zergatik ez, komunikabide batzuk besteak retuiteatu (batzuk hasi dira horretan).

Kazetaritza mundua denbora gutxian asko aldatzen ari da. Joseba Kamiok esaten duenez, “kazetaritzaren urrezko aroan gaude, Interneti esker”. Orain arte ezagutu ditugun kazetaritza enpresen modeloentzat ez da batere une ona, ez alor ekonomikoan behintzat. Baina bai une txundigarria informazioa jaso eta zabaltzeko. Eta horretan asmatu beharko da etorkizunean.

“Sare sozialetan nola eta zertarako aritu behar den” jakitearen garrantziaz hitz egiten zigun Haritz Rodriguezek. Eta horren gaineko hausnarketa egin beharko du euskarazko komunikabide bakoitzak. Baita kazetari bakoitzak ere. Funtsezkoa iruditzen zait komunikabideetan lanean gabiltzan euskal kazetari guztiok sare sozialak nola erabili ezagutzea. Nahiz eta Joxe Rojasek esaten duena ere kontuan hartzeko modukoa den: ” Iruditzen zait hedabideek ez luketela arautu behar sare sozialetan egoteko modua. Erredakziotik kanpo, kazetari bakoitzak Interneten duen bere saretxoak egiten dio ekarpena. Eta kazetariaren bidez hedabideari ere bai”. Agian euskal komunikabideen artean gaiari lotutako kongresuren bat antolatzea ez litzateke soberan egongo.

Edozein modutan ikusten dudana da euskarazko komunikabideek ezin dutela sare sozialen trena galdu. Tren hori gure muturren aurrean dugulako. Eta gailu mugikorren trena ere ez. Hala, azken alor horretan elkarlanerako aukerak aztertzea ere ez zen txarra izango. Gazteak tren horretan daude murgilduta eta haiengana iristea funtsezkoa da epe ertain eta luzera begira.

Twitter versus Facebook
Sortako elkarrizketatu gehienek onartu didate Twitter informazio iturri aparta dela. Eta horregatik bakarrik bada ere merezi du Twitter erabiltzeak. Gainera, “kazetarien edukiak zabaltzeko tresna apartak dira sare sozialak”, Lander Arbelaitzek esaten duen moduan. Eta elkarrizketarako ere oso baliagarriak dira.

Facebook-engatik kontrako iritzi batzuk jaso ditut. Baina Gaztelumendik berak esaldi honekin asmatzen duela iruditzen zait: “Nik garagardoa edaten dut sarriago, baina ardoa ere gustatzen zait.”. Hau da, ez dut ukatuko komunikaziorako eta informazio iturri gisa Twitter hobea denik. Baina Facebook bidez ere euskarazko komunikabideek badute aukera milaka hartzailerengan iristeko. Kontuan hartu behar dugu euskal internauta guztiak ez daudela Twitterren. Eta jendearengana modu eta sare ezberdinen bitartez iritsi beharko da. Lontzo Sainzek, EITBri erreferentzia eginaz, aitortzen du jendea dagoen lekuan egon beharra dagoela.

Zentsura sare sozialetan
Facebook-i egin diezaiokegun kritiken artean zentsura erabiltzeko joera dago. Ez dakit nik zergatik ezin den alu bat perfilean jarri. Itziar Zigaren ‘Sexual Herria’ liburuaren azala zentsuratzea ere zinez tamalgarria da.

Bestalde, Twitterri buruz orain arte esandakoak eta elkarrizketatuek emandako iritziak ez dakit ez ditugun aldatu beharko epe laburrean. Twitterrek orain arte zuen abantailetako bat bere zentsura eza zen. Baina hara non, Twitterrek jakinarazi du aurrerantzean zenbait herrialde eta kulturetan “desegokiak” izan daitezken edukiak herrialdeka zentsuratuko dituela. Edukiak herrialdeka ezkutatzeko sistema garatu du Twitterrek. ”Orain arte edukiak kentzeko modu bakarra mundu osoan ezabatzea zen; orain zer herrialdetan kendu nahi dugun zehaztu ahal izango dugu”, adierazi dute.

Erabakiak gure artean kontrako iritzi dezente jaso du. Eta urtarrilaren 28an euskal tuiterlari askok bat egin zuen  #TwitterBlackout deialdiarekin. Hau da, egun horretan tuitik ez idaztea zentsuraren aurkako protesta gisa.

Marc Cortesek bere blogean idatzi duenarekin guztiz ados nago.

Beste euskal internauta batzuk tresna berrietan murgiltzea erabaki dute. status.blogsoviet.com sarean, esate baterako, gero eta euskal internauta gehiago dago. Euskaraz berriketan. Euskaraz makinatzen. Ez garagardo, ez ardo. Vodka sobietar gogor eta sendoa dugu status.blogsoviet.com. Ezagutzen ez duenari tragoxka egitera gonbidatuko nuke.

Berriketan.info
Halaber, internautak gune euskaldunetara erakarri beharko genituzke. Esate baterako, Euskal Herriko unibertsitateetan ikasleei Twitter erabiltzeko ariketak jartzen bazaizkie ez dakit zergatik ez zaien Berriketan.info erabiltzen erakusten. Azken finean, euskaraz dugun sare sozial bat da, etorkizunean fruitu ederrak eman ditzakeena. Ez dakit, halaber, zergatik ez diran euskal internauta gehiago animatzen Twitterreko kontua Berriketan.info-rekin lotzera. Erraza bezain eraginkorra da. Kontuan hartu behar da mezu labur batekin ‘Berria.info’-ko milaka irakurle euskaldunengana iristeko aukera dagoela.
Eguneroko otorduetarako, euskal sagardo gozoa genuke Berriketan.info. Gutxi eta maiz edateko moduko edaria.

Euskaldunon tamaina txikia
Neronek galdetu diet elkarrizketatu batzuei Twitterren euskaldun gutxi ala asko dauden, euskaraz nola egiten den, jende asko falta ote zaigun Twitterren. Batzuentzat gutxi, besteentzat asko. Eta kantitateak izan badu garrantzia. Baina hortik harago, nabarmenduko nahi nuke euskarak kualitatiboki baduela presentzia sare sozialetan. Euskara freskoa irakurtzen dugu maiz sare sozialetan, Maite Goñik esaten zigunez. Inoiz baino gehiago idazten da euskaraz, baina horrez gain euskaraz gero eta gauza gehiago egiteko aukera dago. Euskaraz ari diren kazetari askorekin komunikatzeko modua ematen dute Twitterrek eta Berriketan.info-k.

Eta abantailak ere badauzkagu, sarean eta “bizitza errealean” elkarrekin aritzeko. Joxe Rojasek nabarmentzen duen bezala, gure sare fisikoaren tamaina txikia abantaila da eta ez eragozpena. Eta gaur Twitterren elkarrizketa izan baduzu kazetari batekin, bihar Euskal Herriko edozein bazterretan topa dezakezu eta berarekin aurrez aurre hitz egin. Izan ere, sareko elkarrizketez gain oso garrantzitsua dugu gaur egun aurrez aurreko harremana, kontaktu fisikoa. Eskua ematea, bizkarrean kolpe txiki bat jotzea edo adiskidetasuna sortzen denean besarkada beroa ematea. Muxuak beste egun batetarako utziko ditugu…

Batzuk besteen beharra dugu. Batzuk besteengandik ikasteko asko daukagu. Ondo dago norberak bere aldetik gauzak egitea, esperimentatzea. Baina proiektuak konpartitzeak uzten dizun zaporea xanpain frantses onenaren parekoa da.

Eta aurreko paragrafoan esandakoari helduz, onartu behar dut asko ikasi dudala elkarrizketa sorta honetan hitz egin dudan 16 pertsonengandik. Badira sortatik kanpo gelditu diren beste batzuk sare sozialetan oso abilak direnak. Eta horiei ere dei egingo nieke sare sozialak eta euskal komunikazioaren gaian sakontzen joateko. Eta nahi badute blog honetan euren iritzia plazaratzeko. Abiapuntu gisa ikusten dut hau. Baina bidea eginaz jarraituko dugunaren itxaropenaz. Sare sozialen indarra aintzat hartuz, baina euskarazko komunikabideen biziraupena ziurtatu behar dugula argi izanik (horretan euskal erakundeek badute erantzukizuna).

Imanol Epeldek sortutako ‘Bacalhau’-ren ereserkian kantatzen duen bezala:

“Kolpe-kolpe-kolpeka sareak josi, sareak josi
 kolpe kolpe kolpeka josi ta josi zubiz zubi
kolpe-kolpe-kolpeka sareak josi, sareak josi 
kolpe kolpe kolpeka josi ta josi zubiz zubi “.

Topa egin dezagun denok sagardo eta vodkarekin!

Maria Gonzalez Gorosarri

Urtzi Urkizu/Donostia

Berlingo Humboldt unibertsitatean hiru hileko bi egonaldi egiteko Eusko Jaurlaritzaren beka jaso zuen Maria Gonzalezek (Durango, Bizkaia, 1978). Euskaraz eta ingelesez irakurri berri du tesia Leioako EHUko campusean bost epaimahaikideren aurrean: Denis McQuail, Iñaki Zabaleta, Jose Ignacio Armentia, Elin Haf Gruffydd Jones eta Eva Pujadas i Capdevilla. McQuail ikerlari beteranoak bere bizitzan ipinitako hirugarren cum laude izan da. ETB1, Euskadi Irratia eta Euskaldunon Egunkaria/BERRIA aztertu ditu Gonzalezek.

Zer egiten saiatu zara euskarazko albisteen kalitateari buruzko tesian?
Euskarazko komunikazioa abiatzen da ondoko bi estatu erraldoi horietan sortutako estereotipoetatik. Adibidez, Luis Alberto Aranberri Amatiño-k aitortu izan du ETB sortu zenean haiek ez zutela euren burua gai ikusten egunero albistegi bat aurrera eramateko. Kanpoko estereotipoak barneratu izan ditugu. XXI. mendean dagoen oinarri ustela da euskarazko albisteak kalitate txarragokoak direla. Uste ustel horri aurre egin diot. Eta albisteen kalitatea aztertzeko Alemaniako metodologia bati heldu diot.

Tesiaren ondorioen artean aipatzen duzu irizpideen gainbeherak kazetaritza lasterra ekarri duela. Nola izan dira aldaketa horiek?
ETB1en eta Euskaldunon Egunkaria-ren sorrera dokumentuek hainbat printzipio jasotzen zituzten, tartean Euskal Herriari eta euskal gizarteari erreferentzia eginaz. ETBn 80ko hamarkadan eta Egunkaria-n 90eko hamarkadan helburu horiei hobeto egokitzen ziren. Tokiko albisteak eta Euskal Herrikoak argitaratzen zituen ETB1ek. Orain, berriz, tokikoak apenas dauden, eta Euskal Herrikoak administratiboak dira. Gero eta gehiago nazioartekoak dira. Nazioarteko albisteetan homogeneizazioa dago, eta kanpoko informazioa norabide bakarrekoa da: AEBetakoa. Horrek gure euskalduntasunean eragina du. Egunkaria-ren azaleko albisteak Euskal Herriko zazpi lurraldeetakoak ziren gehiago, orain BERRIAn azalean agertzen direnak baino. Zuberoa eta Nafarroa Beherea, esaterako, gutxiago agertzen dira azken aldian.

Euskarazko komunikazio esparruaz zer hausnarketa egiten duzu?
ETB1ek, Euskadi Irratiak eta Euskaldunon Egunkaria-k/BERRIAk gaien aldetik euren artean antzekotasun handia dute. ETB1ek titularretan hartzen dituen berriek antzekotasun handiagoa dute Euskadi Irratiarekin eta BERRIArekin, Tele5rekin baino. Horrek frogatzen du euskarazko komunikazio esparrua existitzen dela. Albisteen tratamenduan, ordea, ikuspegi horia eta arina nagusitzen ari da.

Berri hornitzaileekiko mendekotasunak kazetaritza jarduera baldintzatzen duela diozu tesian.
Azterketan ikusi dugu hedabideek albisteen lanketari gero eta garrantzi gutxiago ematen diotela. Nazioarteko agentziek eta komunikazio taldeek zabaldutako informazioarekin ematen dira albiste asko eta asko.

Internetek eta komunikazio sozialak hedabideen jokaera alda al dezakete egoera hori luze gabe?
Paradoxa handi baten aurrean gaude. Komunikabideek iturrietara jotzeko inoiz baino aukera handiagoa dute. Eta, hala ere, albisteak torlojuak egiteko joera zabaldu da. Garapen teknologikoaren ondorioz, herritarrek iturrietara zuzenean jotzeko aukera dutenean hedabideek iturrien datuak ezkutatzeari ekin diote. Justu kontrako bidea hartu dute.

Tesiaren azken ondoriori helduta, euskarazko komunikabideen kalitatea erdarazkoen parekoa al da?
Hobeak dira euskarazkoak, eta hori frogatu nahi nuen. Horretarako, hedabide bakoitza bere herrialdean erdaraz gehien zabaltzen den komunikabidearekin konparatu nuen. BERRIA Diario de Navarra-rekin Nafarroan, eta El Correo-rekin Bizkaian. ETB1 katea Tele5 eta ETB2rekin. Eta Euskadi Irratia euskarazko tokiko irrati batzuekin, Radio Euskadi eta SER irratiekin. Soilik bi hedabidek partekatu duten informazioak konparatu ditut, jakiteko ondoena zeinek eman duen. Euskarazko komunikabideek erdarazkoek baino emaitza hobeak lortu dituzte. Ikuspegi kopuruan, titulargintzan eta gehigarri informatiboetan euskarazkoek emaitza hobeak dituzte. Jarduera hobea garatu dute. Erdarazko kazetaritzaren gainbehera nazioarteko kazetaritzaren gainbeherarekin lotzen da. Eta euskarazkoaren kalitatearen gainbeheran euskaraz informatzeari egosten diote, baina ez da egia. Beste faktore batzuk daude tartean, edozein hizkuntzatako kazetaritza jarduera baldintzatzen duten jarduerak. Oinarri gabeko uste ustelak dira euskaraz ezin dela ondo informatu.

Kazetaritzaren egoerari buruzko lau ideia

Ekaina 22nd, 2011 | Posted by Zentik in Hausnarketak - (0 Comments)

New Yorkeko unibertsitatean duela 25 urte irakasle den Press Think-eko Jay Rosen-ek hainbat ideia plazaratu ditu kazetaritzaren egungo egoeraz:

  1. Gero eta jende gehiagok parte hartu, kazetaritza indartsuagoa izango da.
  2. Kazetaritza profesionala desbideratu egin zen, inplikatutako pertsona/eragile baten/batzuen alde egiteari uko egin zionean. Alegia, inoren alde egiten ez duen kazetaritza lantzen hasi zirenean.
  3. Albisteen sistemak hobera egingo du irakurle/erabiltzaileentzat erabilgarriagoa denean.
  4. Informazioak, bere horretan, ez du informaziorik ematen.

Artikulu osoa: What I Think I Know About Journalism.

Ez dut denborarik izan itzultzeko, baina interesgarria denez, gaztelaniaz jarriko dut.

Noam Chomsky elaboró la lista de las “10 Estrategias de Manipulación” a través de los medios. En su libro “Armas Silenciosas para Guerras Tranquilas” Chomsky hace referencia a ese escrito en su decálogo de las “Estrategias de Manipulación”.

 

1- LA ESTRATEGIA DE LA DISTRACCIÓN.

El elemento primordial del control social es la estrategia de la distracción, que consiste en desviar la atención del público de los problemas importantes y de los cambios decididos por las elites políticas y económicas, mediante la técnica del diluvio o inundación de continuas distracciones y de informaciones insignificantes.

La estrategia de la distracción es igualmente indispensable para impedir al público interesarse por los conocimientos esenciales en el área de la ciencia, la economía, la psicología, la neurobiología o la cibernética.

“Mantener la Atención del público distraída, lejos de los verdaderos problemas sociales, cautivada por temas sin importancia real. Mantener al público ocupado, ocupado, ocupado, sin ningún tiempo para pensar; de vuelta a granja como los otros animales (cita del texto ‘Armas silenciosas para guerras tranquilas’)”.

2- CREAR PROBLEMAS Y DESPUÉS OFRECER SOLUCIONES.

Este método también se denomina “problema-reacción-solución”. Se crea un problema, una “situación” prevista para causar cierta reacción en el público, a fin de que éste sea el que demande las medidas que se desea hacer que se acepten. Por ejemplo: dejar que se desenvuelva o se intensifique la violencia urbana, u organizar atentados sangrientos, a fin de que el público sea el que demande leyes de seguridad y políticas en perjuicio de la libertad.

O también: crear una crisis económica para hacer que se acepten como manes necesarios el retroceso de los derechos sociales y el desmantelamiento de los servicios públicos.

3- LA ESTRATEGIA DE LA GRADUALIDAD.

Para hacer que se acepte una medida inaceptable, basta con aplicarla gradualmente, con cuentagotas, por años consecutivos. De esa manera las condiciones socioeconómicas radicalmente nuevas (neoliberalismo) se impusieron durante las décadas de 1980 y 1990

Estado mínimo, privatizaciones, precariedad, flexibilidad, desempleo masivo, salarios que ya no aseguran ingresos decentes, tantos cambios que habrían provocado una revolución si se hubieran aplicado de una sola vez.

4- LA ESTRATEGIA DE DIFERIR.

Otra manera de hacer que se acepte una decisión impopular es la de presentarla como “dolorosa y necesaria”, obteniendo la aceptación pública, en el momento, para una aplicación futura. Es más fácil aceptar un sacrificio futuro que un sacrificio inmediato.

Primero porque el esfuerzo no es empleado inmediatamente. Luego, porque el público, la masa, tiene siempre la tendencia a esperar ingenuamente que “todo irá mejorar mañana” y que el sacrificio exigido se podría evitar. Esto da más tiempo al público para acostumbrarse a la idea del cambio y aceptarla con resignación cuando llegue el momento.

5- DIRIGIRSE Al PÚBLICO COMO A CRIATURAS DE POCA EDAD.

La mayoría de la publicidad dirigida al gran público utiliza discursos, argumentos, personajes y entonación particularmente infantiles, muchas veces próximos a la debilidad, como si el espectador fuese una criatura de poca edad o un deficiente mental.

Cuanto más se pretende engañar al espectador, más se tiende a adoptar un tono infantilizante. Por qué? “Si uno se dirige a una persona como si ésta tuviese 12 años o menos, entonces, en razón de la sugestión, ella tenderá, con cierta probabilidad, a una respuesta o reacción también desprovista de un sentido crítico como la de una persona de 12 años o menos (ver “Armas silenciosas para guerras tranquilas”)”.

6- UTILIZAR EL ASPECTO EMOCIONAL MUCHO MÁS QUE LA REFLEXIÓN.

Hacer uso del aspecto emocional es una técnica clásica para causar un cortocircuito en el análisis racional, y finalmente en el sentido critico de los individuos. Por otra parte, la utilización del registro emocional permite abrir la puerta de acceso al inconsciente para implantar o injertar ideas, deseos, miedos y temores, compulsiones, o inducir comportamientos…

7- MANTENER AL PÚBLICO EN LA IGNORANCIA Y LA MEDIOCRIDAD.

Hacer que el público sea incapaz de comprender las tecnologías y los métodos utilizados para su control y su esclavitud. “La calidad de la educación dada a las clases sociales inferiores debe ser la mas pobre y mediocre posible, de forma que la distancia de la ignorancia que planea entre las clases inferiores y las clases sociales superiores sea y permanezca imposible de alcanzar para las clases inferiores (ver ‘Armas silenciosas para guerras tranquilas)”.

8- ESTIMULAR AL PÚBLICO A SER COMPLACIENTE CON LA MEDIOCRIDAD.

Promover al público a creer que es moda el hecho de ser estúpido, vulgar e inculto…

9- REFORZAR LA AUTOCULPABILIDAD.

Hacer creer al individuo que sólo él es el culpable de su propia desgracia debido a la insuficiencia de su inteligencia, de sus capacidades, o de sus esfuerzos. Así, en lugar de rebelarse contra el sistema económico, el individuo se minusvalora y se culpa, lo que genera un estado depresivo, uno de cuyos efectos es la inhibición de su acción. ¡Y sin acción no hay revolución!

10- CONOCER A LOS INDIVIDUOS MEJOR DE LO QUE SE CONOCEN ELLOS MISMOS.

En el transcurso de los últimos 50 años, los avances acelerados de la ciencia han generado una creciente brecha entre los conocimientos del público y los que poseen y utilizan las elites dominantes.

Gracias a la biología, la neurobiología y la psicología aplicada, el “sistema” ha disfrutado de un conocimiento avanzado del ser humano, tanto de forma física como psicológica. El sistema ha conseguido conocer mejor al individuo común de lo que éste se conoce a sí mismo. Esto significa que, en la mayoría de los casos, el sistema ejerce un control mayor y un gran poder sobre los individuos, mayor que el de los individuos sobre sí mismos.

Agian etorkizuna uste baino argiagoa izango da ;-P

Poynter-eko Matylda Czarnecka-k zazpi arrazoi bildu ditu, enpresek kazetariak zergatik kontratatu behar dituzten azaltzeko.

  1. Lantzen dituzten gaietan aditu bihurtzen dira.
  2. Ikertzaile onak dira.
  3. Kontaktuak dituzte.
  4. Erredaktore eta editore onak dira.
  5. Galdera onak egiten dituzte.
  6. Baliabideak eskaintzen dituzte. Eta ez badituzte, bilatu egiten dituzte.
  7. Kritikak jasotzera ohitura daude.

 

Sareko edukiengatik kobratzen hasi ondoren, The New York Times egunkariak 100.000 harpidedun gehiago ditu. Urte guztian harpidedun izaten jarraituz gero, eta 15 dolar ordaintzen badituzte hilabetean, NYTek 18 milioi euro irabaziko ditu urtean.

Business Insider egunkariak beste hainbat datu eman ditu NYTen diru sarrerei buruz:

  • Papereko irakurle batek, webguneko batek baino 228 aldiz gehiago balio du. NYTek 879 dolar eskuratzen ditu papereko irakurleko urtean.
  • Papereko irakurle batek 434 dolar ordaintzen ditu urtean, egunero egunkaria jasotzeko.
  • NYTek 1,6 milioi harpidedun ditu paperekoan.
  • Webguneak 45 milioi bisitari izaten ditu hilean.

 

Hona Juan Varelaren (Periodistas 21) aurkezpen interesgarria.

Audientzia lokala eta konprometitua Twitterren

Ekaina 3rd, 2011 | Posted by Zentik in Gomendioak - (0 Comments)

Steve Buttry-k (Director of Community Engagement&Social Media, Journal Register Co.) hainbat ideia idatzi ditu bere blogean, Twitterren audientzia lokala eta euren hedabidearekin konprometitua lortu nahi dutenentzat.

Jarraitzaileak hedabideari lotzeko, bi faktore aipatzen ditu Buttryk: “Komunitatean interesa duten pertsonak jarraitu eta beraiekin hitz egin”. Alegia, ez da hain garrantzitsua jarraitzaile kopurua. Antzeko interesak dituzten pertsonak identifikatu behar dira, eta hedabidean modu aktiboan parte hartzen dutenak ere bai. Ez da zenbakietan bakarrik geratu behar, nahiz eta komunitate konprometitu horrek hazten jarrai dezan lan egin behar den.

Helburua komunitate lokala bada, herrikoa, adibidez, Twellow edo Nearby Tweets erreminta baliagarriak izan daitezke. Izan ere, gure inguruan Twitter nork erabiltzen duen erakusten baitute. Komunitatean dauden erabiltzaileak identifikatu ondoren, euren harremana sortu behar da.

Hedabidearen Twitter kontuaren zeregina bide bakarrekoa bada (titularrak eta loturak eman), pertsonak ez dira konprometituko. Erabiltzaileen galderak erantzun behar dira, galderak egin darabilten informazioaz, RTak egin komunitateko bizitzari buruz dituzten ikuspegiez… Horrela konprometitzea lor daiteke.

Buttryren beste gomendio bat: Tweetbeep erabiltzea alertak konfiguratzeko, komunitatearekin lotutako gai edo erabiltzaile bati buruz norbaitek tuiteatzen badu, alerta jasotzeko.

Pasa den ostiralean, maiatzaren 27an, Manuel Castells soziologoa Plaza Cataluñan egon zen, Bartzelonan. Bertan, benetako demokrazia eskatzen ari diren herritarrei hitzaldia eskaini zien.

Lehenengo zatia:

Bigarren zatia:

Hirugarren zatia:

Eta laugarrena:

 

 

Vilaweb.tv
-ek ekoitzia.